Op Eigen Kracht

Wat doe je als de problemen te groot worden? Als je niet weet hoe je verder moet? Dat er geen gat meer in die donkere wolk te vinden is. Kom je er dan nog op eigen kracht uit?

Sinds ik verhalen schrijf over misstanden, word ik regelmatig benaderd door mensen die zwaar in de problemen zitten. Een mail met een verhaal waar ik kippenvel van krijg. Een verleden wat diepe littekens heeft achtergelaten. En soms zitten ze nog middenin de ellende. Een schreeuw om hulp. Om aandacht. Of juist om lucht te vinden. En op dit soort momenten komt alles wat ik voel tijdens het schrijven van mijn boeken heel dichtbij. De woede, de verontwaardiging en het verdriet om een onvoorstelbaar leed. Maar hoe kan ik hen helpen?

Hun enige vraag is: zou je over dit probleem een boek kunnen schrijven, Marelle? Maar ik krijg te veel van dergelijke verzoeken. Ik blijf het bijzonder vinden dat deze vrouwen me in vertrouwen nemen. En natuurlijk wil ik helpen. De meeste mensen vinden het dan ook makkelijker om hulp te géven dan om het te vrágen. Dat bleek ook na het verschijnen van mijn boek over mantelzorg. Veel mensen nemen met liefde de zorg voor anderen op zich. Maar zelf om hulp vragen? Dat blijkt een taboe.

Regelmatig kom ik door mijn schrijfwerk prachtige initiatieven tegen. Zo bestaat er een organisatie die de ‘Eigen Kracht Centrale’ heet. Zij pakken problemen op een eigen manier aan. Ze organiseren besprekingen met familie en bekenden van de betreffende persoon om een toekomstplan te maken. Bij iedereen blijkt wel een sociaal vangnet aanwezig dat door deze groep geactiveerd wordt. Ze walsen vooral de hulpvraag- drempel plat. En dus ondersteun ik deze Eigen Kracht organisatie. Zij kunnen het leven weer lichter maken tot iemand het weer op eigen kracht aankan. Hoe mooi is dat?